बुद्ध जयन्तीका दिन ग्रिन ब्हीलका प्रमुख हेम लिम्बूले साइक्लिङ जाने प्रस्ताब
गर्नु भो । अस्पतालमा भाउजुको शल्यक्रिया थियो । साइक्लिङ भन्ने वित्तिक्कै नाइ
भन्न नै सकिन । शल्यक्रिया सकिएपछि आफनो काम हतार हतार सकेर ग्रिन ब्हीलमा साथी
पुर्णीमासग हुइकिए । दिनको २ बजिसकेको थियो । नवराज राइ देव राइ दिपक तामाङ सुजन
चौधरी पुर्णिमा तिगेल ग्रिन ब्हिलका प्रमुख हेम लिम्बू अनी म समेत सात जना साइकल
लिएर जंगल यात्रा शुरु गर्यौ । घाम टन्टलापुर लागेको थियो । घामले सवैका गाला र
कान रातो हुने गरि पोलिरहेको थियो । हिडेको १० मिनेट जतिको यात्रापछि बाजोगरा
सामुदायीक वनमा पुग्यौ ।
जंगलको वीचमा रहेको चिल्लो सर्पेबाटो देखेर मनै फुरुङग भो
। जंगल छिर्ने वित्तिकै कुक्कु भनेर आवाज निकाल्ने चराको आवाज सुनियो । त्यो चराको
आवाजलाइ हामीले पनि नक्कल गदै सुइया हुइकियौ । तर यति तेजगतिमा हुइकियौ की जंगल
यात्राको मजा नै लिन पाइएन । जंगल छिरेको १५ मिनेट जतिमा विश्वकर्मा मन्दिरमा
पुगियो । यति राम्रो ठाउमा मजा लिन पाइएन भन्दै अगाडी लागेका नवराज राइलाइ सवैले
किन यति तेज गतिमा साइकल हुइकाको भनेर गुनासो गर्यौ ।
केहीछिनको रुखको छहारीमा थकाइ
मारेपछि फेरी यात्रा लाङघाली सामुदायकी वनतिर मोडियो । साइकलका प्राविधिक भाइ सुजन
चौधरी मयुरको जस्तो आवाज निकाल्दै वीली स्टन्ट गदै अगाडि बढिरहे । घरि घरि उनको
स्टन्टले म झुक्कीएर लडुला झै हुन्थ्यो ।
जंगलमा छिरे पछि एउटै साइजको सखुवाको
मिलेको रुख दाया बाया अनी वीचमा खाली बाटो थियो । जुन बाटो जंगललाइ आगलागिबाट
बचाउनका लागि बनाइएको अग्नी रेखा थियो ।
त्यही अग्नी रेखा नै रेखा हामी रमाइलो गदै सुनसान जंगलै जंगल साइकलको पाइडल मादै
आगाडि वढयौ । जंगलमा पसेपछि साइकलको चेनको सुइइइइया आवाजलाइ वाटोमा रहेको सुकेको
पतकरको आवाजले सुनिन छोडिसकेको थियो । वाटोमा रहेका साना साना विरुवाले घरी घरी
हाम्रो हातमा खुट्टामा कोरिन्थ्यो ।
अनी
घरी घरी भुइमा झरेका हागा माथी साइकलको टायर पर्दा मजाले जिउ नै पछारीन्थ्यो ।यो
रमाइलो यात्रामा नवराज जीको जोक्सले जंगलै थर्कीने गरी हाम्रो हासो गुन्जिन्यो ।
अनी वेला वेला सव जना कुर्लिदा जंगलमा हाम्रो आवाज प्रतिध्वनी भएर गुन्जिन्थ्यो ।
एकहोरो अगाडी वढीरहेको वेला नवराज जीले एक्कासी साइकल रोक्दा वेला वेला हामी सव
जनाको साइकल एक आपसमा ठोक्केने क्रम पनि त्यतिकै रह्यो ।
जंगलको वीच भाग भएर खहरे खोलामा
वेला वेला साइकल वोक्नु पर्दा मर्नु हुन्थ्यो । तर पुर्णिमा र मेरो साइकल भाइ
सुजनले वोकि दिन्थे । चिसो पानीको चुस्की लिदै साइकलको जंगलयात्रा साच्चै आनन्दय
मय रह्यो । वाटोमा पुतली विभिन्न किसमका चरा चुरुङगी र मृगहरु देख्न पाइन्छ भनेर
हेम लिम्बुले हामीलाइ जानकारी गराए । दुर्भाग्यवस हामीले पुतली र चराको आवाज वाहेक
केही सुन्न र देख्न पाइएनौ । बजो गरा,
लाङघाली,
हरियाली सामुदायीक बन छिचोलेर हामी हरियाली
सामुदायीक बनको उकालो लाग्यौ । सिङगल ट्रयाक अनी उकालो साइकल पेल्नु पर्दा सास
वढेर मुटु फुटुला झै भयो सवैजनाको । सानो वाटो भएकाले रुखमा ठोक्किन्छ की भनेर
मलाइ डर पनि लाग्यो ।
तर विस्तारै उकालो चढियो । यो उकालोवाटो अघिल्लो पटक नवराज
जी ले पुरै साइकल डोर्याएको कुरा हेम लिम्बू मामाले सुनाए । सीता भान्जीले नी
नवराज जीलाइ जित्यो भने त हुन्न है भन्दै जिस्काएकाले होला नवराज अघि अघि लागि
हाले जतिले गाह्रो भएपनि । उनी भन्दै थिए म कुकुर भएको भए त जिव्रो वाहीर निस्केर
र्याल झर्थ्यो होला भनेर आफुलाइ गाह्रो भएको कुरा रमाइलो पारामा सुनाए । उकालोमा
लडेदै फेरी साइकल कुदाउदै अनी फोटो खिच्दै आउदाको आनन्दो ओ हो हो वर्णन गरेर साध्य
नै छैन । करिव पाच घन्टा जतिको जंगलयात्रा हामी साझमा धरान वजार आइपुगेका थियौ ।
नवराज राइको जोक्स अनी दिपक
तामाङको शान्त स्वभाव अनी सुजन भाइको स्टन्टले साच्चै रमाइलो भो यात्रा । अनी
धनकुटे रोडमा रहेको ग्रिन ब्हिलका प्रमुख हेम लिम्बूले साइकल उपलब्ध गराएर जुराइ
दिएको यो जंगलयात्राको अवसरलाइ सलाम छ । अनी जो कोहीले पनि यो जंगलयात्राको मजा
लिन अनुरोध गर्छन पुर्णिमा र देव ।
