वन्दुक वोकेका एक युवा

दैनिक १२ देखि १३ घन्टाको हिडाइका कारण मलाइ अतिनै थकान महसुस भयो । यो भन्दा अघि हिडनलाइ मेरो आत हारिसकेको थियो । वढि थकाइका कारण होला खाना सधै झै रुच्न छोड्यो । खाना नै खान नसकेपछि हिड्न लाइ धेरै गाहो भो । हिड्दा पनि मेरा खुट्टाहरु काम्थे । अझ चिसोको कारण अनुहार सुन्नीएको थियो । पानी अभावका कारण मैले मुख नधुएको पनि २ दिन भइसकेको थियो । हात र खुट्टा फोहोर भइसकेका थिए । दिउसो भरी पानीमा हिड्यो अनी त्यही चिसो लुगामा वेलुका सुत्यो । सव जना हामी फोहोरी भइसकेका थियौ । गोठमा वसेका गोठालाहरुको लुगामा लेघ्रा लेघ्रा मयल देखेको थिए । सेतो खुट्टा र हातहरुमा पनि मयलका टाटा वसेको देख्दा उलुक उलुक भएको थियो मलाइ । तर आफनो पनि पानि अभावका कारण त्यही गोठालाको हालत भएकाले वल्ल महसुस गरे जाडो त्यस माथी पनि नभएका कारण उनीहरु फोहोरी भएर वसेका रहेछन भनेर ।

 थुम्कीको सुताइ गजव भो । मजाले निन्द्रा पर्यो । तिर्थायात्रीहरुको आवाजले हामीसवैको निन्द्रा खुल्यो । राम्रो उज्यालो भएको थिएन । सारा हाम्रो सामान त्यही छोडेर हामी सभापोखरी तर्फ लाग्यौ । थुम्की देखि केही माथि डाडामा पुग्दा हावा यसरी चल्यो की उडाउला झै गरी । ओडेको प्लाष्ट्रिक सम्हाल्नुकी झोला सम्हाल्नु भयो । वल्ल वल्ल त्यो उकालो काटियो । उकालो काटेपछि जलजला डाडामा पुगिन्छ । यो समुन्द्र सतह देखि ४ हजार ४ सय ७० मिटर उचाइमा छ । यहा पुग्दा लेक लाग्ने धेरै सम्भावना हुन्छ । कति तिर्थयात्रीहरु थुम्की नपुग्दै लेक लागेका कारण विरामी भएर सभापोखरी पुग्न नपाउदै फर्कन्छन । थुम्कीको भकारी छिरुवावाट पश्चिम लाग्नु पर्नेमा हामी पुर्व  तर्फ लागेछौ । बाटो भुलेकाले भिर पाखा हुदै सुनलङगुर पुग्यौ । यो पुरानो वाटो हो । यो वाटो अप्ठ्यारो भएकाले सात जना तिर्थयात्रीहरु लडेर ज्यान गुमाएको सभापोखरी धार्मिक पर्यटन बिकास उपभोत्ता समितिका अध्यक्ष मन बहादुर थक्लुङले जानकारी दिए । मनवहादुरका अनुसार थुम्कीवाट राते ओडार तिर वाटो गरिएको रहेछ । सुनलङगुरवाट हामी सेलेले ओरालो लाग्यो । मसीनो गिटी नै गिटी भएकाले जुत्ता चिप्लीएर थचक्क कयौ पटक म थेचारिए । यात्रा थुलुङ भैरव अनी हाम्रो सहयोगी भाइ गरी चार जना अगाडी थियौ । बाकी सात जना पछाडि थिए । म हिडन नसकेको कारण मेरो क्यामराको झोला पनि ती सहयोगी भाइले वोकीदिएका थिए । तस्वीर खिच्ने हिम्मत ममा थिएन । अझ सुनपाती र भैरङ पातिको गन्ध वेला वेला हावाले ल्याएर नाकमा बारम्बार ठोक्काइ  दिएका कारण टाउको दुखेर हैरान भएको थियो । वल्ल वल्ल सेलेले ओरालो काटियो । हामी सभापोखरी छेउछाउ पुगेका थियौ । त्यहा भने प्रसस्त पानी थियो । पानी खादै हाम्रो यात्रा अगाडि वढ्यो । खाली पेट भएकाले होला खुट्टा उचालिन छोडिसकेको थियो मेरो । यात्रा दाइलाइ म जादिन मेरो क्यामरा लगेर पोखरीको फोटो खिचेर ल्याइ दिनु भनी मैले अनुरोध गरे तर दाइ मानेनन्। हुन पनि हो बाह्र हात नाघेर आएपछि वित्तामा हार्ने भनेर म विस्तारै हिडे । हाम्रो झोलामा चाउचाउ र चिउरा थियो । ढुङगामा वसेर खायौ । आराम गर्यौ । त्यहा भेडिगोठ पनि थियौ । टाढाबाट सेतो र कालो रंगका भेडाहरु हरियो नागिमा चरिरहेको दृष्यले मनै लोभ्यायो । तर के गर्ने फोटो खिच्ने साहस म मा सकि सकेको थियो ।

   

सभापोखरी

   बाटोमा वन्दुक वोकेका एक युवा भेट्टायौ । गोठालाहरुका अनुसार उनी डाफे र मुनाल मार्ने सिकारी रहेछन । सभापोखरी पुगेर फर्कनेहरुको भिड थियो । हामी फेलेले उकालो चढ्यौ वल्ल वल्ल । सो उकालो वाट यसो पछाडी फर्केर हेर्दा आङ नै सिरङग हुने भिर छ । मुटु ढुक ढकु हुदै बल्ल बल्ल मैले त्यो फेलेले उकालो चढे । यस्लाइ धर्म द्धर पनि भनिदो रहेछ । उकालो सक्ने वित्तक्कै डाडामा ढुङगेसाघुका धन प्रसाद नेयोङले सात लाखमा तिर्थयात्री वस्ने पार्टि वनाइ दिएका रहेछन । अनी सभापोखरीको छेउमा धन वहादुर वनेमले पनि पार्टि वनाइ दिएका छन । जस्का कारण तिर्थयात्रीलाइ वास वस्न धेरै सजिलो भएको रहेछ ।

      करिव हामी १२ वजे तिर सभापोखरि पुग्यौ । मौसम खुलेको थियो । मैले विभिन्न ठाउवाट २५ वटा जति पोखरीको तस्विर खिच्न नपाउदै कुहिरोले डाम्मै ढयाक्यौ । अनी फेरी मुसलधारै पानी पर्न थाल्यौ । क्यामरा लुकाएर फर्कन सिवाय कुनै उपाय नै भएन । हामिले फोटो खिचिसक्दा अरुले पुजा आजा गरि सकेका थिए । पुजारी ब्रिटिस गुरुङका अनुसार दैत्यहरुको विनास रोक्न र दैत्यहरुसग विजय प्राप्त गर्न पोखरीमा देवताहरुले सभा गरेको थियो । सभा गरिने स्थान भएकाले यस्लाइ सभापोखरी भनिएको हो । पोखरीको विचमा हरियो थुम्का छ त्यसलाइ व्यास भनिन्छ । त्यो व्यासमा कम्पनी पैसा फाल्दा पुगेमा चिताएको पुग्ने विश्वास रहेको अर्का पुजारी बाबुराम अधिकारीले जानकारी दिए । विश्व संरक्षण संघ आइयुसीएनका अनुसार यो पोखरी ३८ सय मिटर उचाइमा छ । यो अल्पाइन क्षेत्रमा पर्छ । लाली गुराँसको अनुसन्धान गर्न सात चोटी सभापोखरी पुगेका वनस्पती विज्ञ कमल मादेनका अनुसार पोखरीको लम्बाइ २ सय मिटर चौडाइ १ सय मिटर छ । पुजारी अधिकारीका अनुसार सभापोखरीको वरीपरी अग्यो पहाड छ । ती पहाडलाइ जेठो माइलो र कान्छो लङगुर भनी उनीहरुले नामाकरण गरेका छन ।

      सभापोखरीवाट फर्कदा करिव ३ वजी सकेको थियो । हिडन सक्नेहरु अगाडी पुगेर खाना पकाउने सर्तमा सरासर हिडे । हिड्न नसक्ने यात्रा थुलुङ राम मामा महेश मामा दिपा माइजु म र हाम्रा सहयोगी २ भाइहरु विस्तारै विस्तारै फोटो खिच्दै थुम्की तर्फ फर्कदै थियौ । करिव आधा वाटो नपुग्दै साझ पर्यौ । राते ओडारमा तिर्थयात्रीहरु वास वसीसकेका थिए । रातभरी हिड्दा हिड्दा कहिले पनि हामी थुम्की पुगेनौ । सुनसान रात छ । कता कता खोला सुसाएको आवाज वाहेक कानमा केहीको आवाज पनि ठोकिएन । जति हिड्यो उती वाटो वढेको महसुस भयो । हामी हिडदा हिड्दा निरास भइसकेका थियौ । कहिल्यै त्यो वाटो पार भएन । अव आइपुगिन्छ की भन्यो आइपुग्दैन । रातको १० बजीसकेको थियो । जे भए हुन्छ भन्दै हामी हिडिरह्यौ । हिड्दा हिडदा थाकेको शरिर । भोक लाग्न सम्म लागेको थियो । हामीसग भएको खानेकुरा सवै सकिएको थियो । वल्लवल्ल डाडा पुग्यौ । डाडामा पुग्दा कपीको एक पानामा वाटो यता भनेर लेखिएको कागज ढुङगाले थिचिएको थियो । त्यसपछि

हाम्रो सास आयो । त्यतिकैमा तल लाइट पिलिक पिलिक वल्यो । हामी सव जना चिच्यायौ । हाम्रो आवाज सुनेर तलवाट पनि चिच्याए साथीहरु । हामीलाइ लिन वाजे कर्ण बहादुर र कविराज माथि सम्म टर्च लाइट वालेर आइपुगे । म विरामी जस्तै भइसकेको थिए । पुरा वमिटीङ भयो । वल्ल वल्ल थुम्की आएपुगे । थुम्की पुग्दा खाना पाकी सकेको थियो । भोक त लागेको थियो तर जति खान खोज्यो घाटिवाट तल खाना छिदै छिरेन । सवैले गाली गरे । खान मन नलागेपछि कस्को के लाग्छर । 

बाँकी यता

बत्तिस किलोमीटर छिचोल्दा ।

सीटीको सुइया आवाजसगै यात्रा शुरु भयो । मेरो लागि यो यात्रा त्यति सहज थिएन । मनमनै भेटेटारको उकालो वाटो सोचेर हार मानी सकेको थिए । कसरी पुरा गर्ने होला भन्ने चुनौती म मा थियो । धरान नगरपालिकाका वातावरण अधिकृत सुनिल नेपाल प्रमुख अथिती थिए । उनले धरानको भानुचोकवाट शुरुहूने हाम्रो यात्रालाइ सीटी वजाएर शुरु भएको संकेत गरे । लेडिज फस्ट भनेर मलाइ अगाडी वोलाए । म अगाडी साइकल चढेर हिडे । अरु सव जना पछि पछि आए । धरानको भानुचोकवाट अमरहाटको उकालो सम्म त म अघी अघी अरु पछी पछि थिए । त्यो उकालो कटन नपाउदै मुखवाट अटि नअटी स्वास स्वाँ स्वाँ निस्कियो । खुट्टा गलेर चल्न नसक्ने भइसकेको थियो । त्यती वेला सम्ममा मलाइ सवैले उछिनि सकेका थिए ।  म साइकल डोर्याउन थाले । भेडेटार पुग्ने चाहाना मरेर गयो । साथी सुर्य पुनले  एम्वुलेन्स चढेमा तस्वीर खिचेर फेसबुकमा राख्ने चुनौती दिइसकेका थिए । धरानको वेसक्याम्पमा नपुग्दै आट हारि सकेको थियो । बेस क्याम्पमा पानी खाएपछि साइक्लीस्ट भाइ फुर्वा तामाङलाइ मेरो साइकल कुदाउन अनुरोध गरे । नभन्दै उनले मेरो साइकल सुइया उकालो चढाइहाले । 

तस्विर यात्रा थुलुङ

हिम शिखरका क्यामरा पर्सन भाइलाइ पछाडी राखेर म स्कुटरमा हुइकिए । करिव एक किलोमिटर माथी रमिते डाडामा सम्म गए साइकल कुदाएर सहयोग गरे भाइ फुर्वाले । रमिते डाँडाँ पुगेर ग्लुकोज पानी पिएपछी रमितेको थोरै ओरालोवाटोले साइकल चलाउने हिम्मत थपी दियो म मा । त्यसमा पनि भाइ भुमेश काफ्ले र साथी सुर्यले साइकल चलाउने हौसला दिइरहे । त्यो हौसलाले मेरो हिम्मत अझ वढ्यो ।

      विस्तारै हाम्रो यात्रा अगाडी वढि रह्यो । कहि साइकलको पेडल पेल्दै यात्रा अगाडि वढायौ भने कहि साइकल डोर्याउदै अघि वढि रह्यौ । एक एक गदै हामीलाइ सवैले उछिने । हामी सवै भन्दा अन्तिममा थियौ । मोवाइलमा गित सुन्दै हाम्रो यात्रालाइ थप रमाइलो वनायौ आफैले । प्रत्येक घुम्ती अनी मोडहरुलाइ रमाइलो वनाउन पालो पालो गफ चुटिहयौ । सुर्य र मेरो भन्दा भुमेस अलिक साइकल कुदाउन सक्थे । त्यसैले होला हामीले साइकल डोर्याउन थालेको केही मिनट पछि साइकल चढेर कुदाउन अनुरोध गरिरहन्थे । तर उनको अनुरोध हामी दुइ जना नसुने झै गथ्यौ । यात्रा अवधी भर दुइ जनाले मलाइ साथ दिइरहे ।

      आधाबाटो पुगेका थियौ । वाटोमा राजिव र विश्वराम कार्की मोटर साइकलमा सुइया हुइकिदै आइपुगे । हामी तीन जना आराम गरेर वसी रहेका थियौ । उनीहरुले कार्टुनमा फ्रुटी वोकेका थिए । उनीहरुले वोकेको कार्टुनवाट तीन वटा फ्रुटी निकाले । एकै सासमा भुमेश र सुर्यले फ्रुटी पिए । मैले भने थोरै खाए । थोरै भरैलाइ साचेकी थिए । हामीसग भएको पानी पनि सकि सकेको थियो । विस्कुट बाकी थियो । फेरी वाटोमा धरान काठमाडौ सरोकार समाजका अध्यक्ष प्रभु श्रेष्ठ र भेटेटारमा भइरहेको चङगा चेट उत्सवका आयोजक सिल्भर इन्टरटेनमेन्टका सौरभ स्कुटरमा उकालो चढिरहेका थिए । उनीहरुले एक वोतल पानी दिएर गए । त्यो पानीले उकालो हिड्दा हिड्दा लागेको प्यास गुजार्न सहयोग दियो ।

      बाटो घरी घरी वादलले छपक्कै ढाकिन्थ्यो भने घरी घरी प्रचन्ड घाम । मौसम रमाइलो नै थियो । ठुल ठुला ट्रक र वसहरुले हामीलाइ उछिनेर जान्थे । छेवैवाट मोटर साइकल कार अनी स्कुटर सुइया गुड्दा भने यसैगरी गुडकिन पाए नी हुन्थ्यो भन्ने विचार मनको एक कुनामा आइ नै रहयो । यात्रा वढि रहेको थियो । अचानक मेरो खुट्टामा अप्ठ्यारो भएर आयो । निक्कै दुख्यो । यसो घोप्टीएर हेरे मेरो दुइवटै फिलाका मसल पल्टीएको देखे । पुरा मसल टाइट भयो । एक्कासी चिच्याए मेरो खुट्ठा पल्टीयो भनेर । केही अगाडी वढिसकेका भुमेश र सुर्य कुदेर आइपुगे । मेरो खुट्टा चलेन । म उभिएको उभियै भए । एकछिनको आरामपछी फेरी हाम्रो यात्रा अगाडि वढ्यौ । त्यतिखेल हामी भेडेटार वजार भन्दा दुइ घम्ती तल थियौ । एक घुम्ती माथी प्यारा ग्याइडिङ प्वाइन्टमा हामीलाइ कुरेर वसी रहेका थिए अरु साइक्लिस्टहरु । घुम्तीमा एक छिनको थकाइ मारियो । ग्रिन ब्हीलका प्रमुख हेम लिम्बू भाइहरु विवेक तामाङले हामीलाइ पानी खुवाए । करिव चार घन्टामा हामीले १६ किलोमिटरको उकालो यात्रा पार गर्न सफल भयौ । भेडेटार वजार पुग्दा युद्ध नै जितेको अनुभव भयो । चङगा चेट उत्सवलाइ सफल वनाउन धरानको ग्रिन ब्हील्स राइडर्स तथा एमटीभी जोन अनी इस्टर्न ट्रेलवाट करिव ३१ जनाले साइकलमा भेटेटारको उकालो वाटो छिचोलेका थियौ ।

      भेडेटारको चिसो मौसमले जो कोहीको पनि मन तान्छ । त्यही मौसमको आर्कषणले जति पटक भेडेटार पुगे पनि मन अघाउदैन । भेडेटार देखि नौ किलोमिटर धनकुटा पट्टी नमस्ते झरना अनी नाम्जेको आत्मघर शंखेश्वरको मुर्तीका कारण पनि पर्यटकहरुको आउने क्रम वढेको छ । करिव पाच घन्टाको वसाइपछी नाकवेली वाटो छिचोल्दै धरान झरियो । सीम सीम पानीसगै साइकलको द्रुतगतिको आवाजले मनै भुरुङग हुन्थ्यो । जति कठिनले उकालो चढेका थियौ त्यती नै सहज अनी रमालो हुदो रहेछ डाउहिल राइडीङ । साहसीक यात्राको अवसरका लागि ग्रिन ब्हीलका सन्चालक हेम लिम्बूलाइ मुरी मुरी धन्यवाद ।

       

बाँकी यता

पत्रकारले गर्दा मानीसको भिड जम्मा भयो ।

विराटनगरबाट आएकाले ज्यान निक्कै थाकेको थियो । घर नपुग्दै विजय रिमाल दाइले फोन गर्नु भो । फोनमा प्रतिष्ठानको फीजीयो थेरापी कक्षमा कार्यरत प्राविधिक अजय ठाकुरले छोरी अम्वीकालाइ थुनेर राखेको जानकारी दिए । म हतार हतार प्रतिष्ठानमा गए । अम्वीकालाइ प्रतिष्ठानको आकस्मीक कक्षमा राखिएको थियो । मैले हेरे । उनको हाड र छालामात्र थियो । उनको आवाज पनि सानो थियो । उनलाइ चिकित्सकले स्याइन पानी चढाएकाले होला कामीरहेकी थिइनन । उनलाइ हेर्नेहरुको भिड थियो । त्यही भिडमा मैले २ स्नाप फोटो खिचेर बाहिरिए । आकस्मीक कक्षका प्रमुख डा ज्ञानेन्द्र मल्लले अम्वीकाको अवस्था नाजुक रहेको प्रतिक्रिया दिए । त्यसपछि सर्जरी विभाग तर्फ साथीहरुसग लागे । पाचकन्याकी एक १७ वर्षिया दिलकुमारी अधिकारी पाठेघरमा पलाएको एजेरीको सल्यक्रिया गर्दा वाया किडनी निकालिएको सुचना पाए पछि त्यस तर्फ लागियो । सुचना संकलन गरिरहदा एक चिकित्सक वहिनी भेटिइन उनलाइ चिनेको नाताले मैले वोलाए । उनीसग कुराकानी भो । कुराकानी भइरहदा अम्वीकाको कुरुवा रहेका राजकुमार राइले तपाइ सफाइन दिने काम नगर्नुहोस । यहावाट जानुहोस भनी ठूलो स्वरमा कराए । त्यति नभन्दै ती चिकित्सक वहिनीले अस्पताल नै उचालिने गरि कराइन । हामी चिकित्सक र कुरुवालाइ सम्झाउदै घर तिर लाग्यौ ।

दिल कुमारी अधिकारी 

      आज पुश ३० गते २ वजे घटनाका विषयमा जानकारी लिन वीपी कोइराला स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठानमा तिर गएकी थिए । प्रतिष्ठानका सुचना विभाग प्रमुख सुजेन्द्र तामाङसगको कुराकानी पछी म र पत्रकार साथी रत्न आचार्य पाचकन्याकी दिल कुमारीको अवस्था वुझ्न सर्जरी विभागमा गयौ । उनलाइ भिडियो एक्सरे गर्न लगिएको थियो । भिडियो एक्सरे सकिएपछि उनलाइ हामीले वेडमा भेट्यौ । मैले उनीसग कुराकानी गरे । चिकित्सकले वृस राज जोशीले किडनी झीकेको कुरा सुनाए छन । सुनाएपछी चिकित्सक त लागि हाले । तर उनलाइ चित्त दुखेछ र वेस्सरी रोइछीन । यति भनिरहदा वेडको छेउमा वसेकी उनकी आमा सावित्रा अधिकारी रुन थालिन । आसु पुछदै मेरो छोरीको भविष्य वर्वाद भो भन्दै थिइन । दिल कुमारीले पनि चिकित्सकले राम्ररी आफुलाइ नसम्झाउदा चित्त दुखेको वताइन । अनी आमाले पनि विना जानकारी छोरीको किडनी निकालेकोमा उनलाइ चित्त नै वुझेको रहेन छ । शल्यक्रिया गरेको ६ दिन पछी वल्ल चिकित्सले भनेछन । त्यसैले चित्त नवुझेको कारण उनले इलाका प्रहरी कार्यलयमा छानविनको माग गदै इलाका प्रहरी कार्यलयमा  निवेदन दिएकी रहेछिन । आज दिल कुमारीलाइ अस्पचालले डिस्चार्ज दिएको छ । उनको छोरीको उपचारमा लागेको खर्च अस्पतालले व्यहोरेछ ।

      दिल कुमारीसगको कुराकानी पछि मेडिसिन २ मा गए । त्यहा अम्वीका ठाकुरालाइ उपचारका लागि राखिएको छ । उनलाइ क्याविनमा राखिएको थियो । उनलाइ हेर्नेको भिड थियो । भिडको कारण कुराकानी गर्न सकिएन । अम्वीका आराम गरिरहेका कारण नवोलाइ म सरासर चिकित्सक र नर्स वस्ने कक्षमा आए । एस क्युज मी भनेर एकजना चस्मा लगाएर वसेका पुरुषलाइ अम्विकाको अवस्थाका वारेमा सोधे । जानकारी दिदा पनि अलिक गैर जिम्मेवार शैलिमा वोलिरहेका थिए । तर उनलाइ एक्कासी के भो कुन्नी वोल्दा वोल्दै तपाइहरु जस्ताले हामीलाइ काम गर्न दिएनन । भनेर कडकीए । तपाइलाइ एमेजेन्सीमा देखेको थिए । मैले हिस्ट्री लिन पाइन तपाइहरुको कारण भन्दै थिए । पत्रकारले गर्दा मानीसको भिड जम्मा भएको गुनासो पोख्दै थिए । ठ्याक्कै शब्द त याद छैन तर विना कारण पत्रिकामा ती महिलाको वारेमा विज्ञापन गरेको उनको भनाइको आसय थियो । तर त्यहाँ सवै भन्दा भिड गर्ने अस्पतालका विध्यार्थी कर्मचारी र नर्सहरु वढी मैले देखे । तर ती डा रोसन क्षेत्रीले देखेको भिड उनी पढने प्रतिष्ठानको थिए भन्ने थोरै पनि आकलन गरेको देखिएना । अस्पतालको गेटमा अनावश्यक मानीसहरुलाइ हत्तपत्त पस्न दिइदैन । तर पत्रकारको कारण भिड जम्मा भएको भन्दै ती चिकित्सकले सारा भुल पत्रकारले गरेको वताउदै थिए । खै के भएको थियो सवैको रिस मलाइ पोखे एमवीवीएस पढ्दै गरेका ति चिकित्सकले । मैले तपाइको नाम भने उनले भने मेरो नाम रोसन क्षेत्री भने । तर उनलाइ पत्रकार भनेका सवै नराम्रो लेख्छन भन्ने उनको भनाइको आसय थियो । विना कारण म सग उनी कड्कीए । मैले मन मनै विचार गरे विना कारण चिकित्सकहरु कुटाइ खादैनन रहेछ । तपाइको वोल्ने शैली परिवर्तन गर्नु पर्यो भन्दै म त्यहाँवाट लागे ।

      बाहिर निस्कदै गर्दा डा मुकेश शाह भाइसग भेट भयो । उनलाइ नजिकवाट चिनेकाले भाइ डाक्टरी पढदै गरेकालाइ राम्रो वोल्ने शैली सिकाउनु पर्यो तपाइहरु जस्ताले भने । उनले पनि दिदी डाक्टर पढेरमात्र नहुने रहेछ व्यवहार परिवर्तन भएको छैन भने । भरखरै प्रतिष्ठानमा चिकित्सा विज्ञान र मानवियताको विषयमा छफफल भएको थियो । ती कार्यक्रमा आयोजना गर्ने पनि विध्यार्थी थिए । प्रतिष्ठानमा पढिरहेका धेरै विध्यार्थी तथा चिकित्सकसग चिनजान छ । उनीहरु एकदम नम्र छन । राम्रो व्यावहार छ । तर कोही कोही यति विरामीसग कड्किन्छन की उनीहरुलाइ मात्र रिस उठछ झै गरी । कयौ पटक इमेजेन्सीमा जादा यस्ता व्यवहार देखेकी छु मैले । तर त्यसो भन्दैमा सवैको व्यवहार नराम्रो भन्न खोजेकी भने होइन । 

बाँकी यता